We wspomnieniach wracamy pamięcią do minionych lat. Przed naszymi oczyma widzimy obrazy z przeszłości: dzieciństwo, dom rodzinny, koleżanki i kolegów z podwórka, znajomych, pierwszą miłość, przyjaciół, pierwszą pracę… Wśród tych obrazów z przeszłości bardzo ważne stają się wspomnienia z lat szkolnych. Wraz z upływającym czasem coraz trudniej odtworzyć daty, wydarzenia, twarze nauczycieli, koleżanek, kolegów. Wyjmujemy wówczas stare zdjęcia, kroniki, dzienniki, dokumenty, dyplomy. To one pomagają odtworzyć historię szkoły, wywołują refleksje, wspomnienia.
Zespół Szkół im. Marii Curie Skłodowskiej w Kętrzynie to szkoła z 70-letnią tradycją nauczania i wychowania. Przez 70 lat szkoła rozwijała się i budowała swoje miejsce w lokalnej społeczności. Jej uczniowie osiągali sukcesy, rozwijali swoje zainteresowania, odkrywali talenty, kształtowali swoją osobowość.
Powstanie i rozwój Zespołu Szkół im. Marii Curie Skłodowskiej w Kętrzynie jest odzwierciedleniem zmian, jakie dokonały się w Polsce i szkolnictwie. Początki Zespołu Szkół to pierwsze lata po drugiej wojnie światowej. Kętrzyn wraz z resztą Mazur znalazł się w granicach polskiego państwa. Miasto przystąpiło do odbudowy ze zniszczeń wojennych. Przybywało mieszkańców, którzy potrzebowali mieszkań, pracy a także szkół. Zaczęto tworzyć szkolnictwo. Na początku powstawały szkoły podstawowe, a w miarę napływu ludności oraz nauczycieli, także szkoły średnie. Początkowo brakowało pedagogów.
„Znane są nazwiska nauczycieli pracujących w szkołach kętrzyńskich w roku szkolnym 1946/47: Maria Abramowicz, Emilia Biedawska, Stefania Biedrzycka, Wacław Bohatkiewicz, Edmund Klopf, Aleksandra Kuncewiczowa, Helena Matuciowa, Zofia Michałowska, Anna Mirynowicz, Eugenia Pawlukowa, Olga Petraszko, Marian Petraszko, Wacław Pieńkowski, Walenty Puchalski, Aleksandra Rachmaninowa, Klemens Raksimowicz, Janina Rozmuszcz, Halina Rudziecka, Zygmunt Sabatowicz, Edward Toczyłowski, Maria Urbanek, i Janina Wysłouchowa. W pierwszych latach powojennych nauczyciele uczyli zazwyczaj w szkołach średnich i powszechnych.” (Kętrzyn – Dzieje miasta)
W 1946 roku do Kętrzyna przyjechał mgr Janusz Roman Chromiński.
Był przedwojennym nauczycielem. W roku 1946 ułożył plan zorganizowania w Kętrzynie Liceum Warmińsko-Mazurskiego na wzór przedwojennego Liceum Krzemienieckiego. Decyzję o tym podjęto 14 VII 1946r., a oficjalne pismo przygotowano 2 V 1946r. Nie udało się jednak zrealizować tych planów.
Utworzono pierwszą szkołę zawodową, która pod nazwą Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa zaczęła działać 20 lutego 1947r. Jej organizacją kierował Grzegorz Szczepanik. Wkrótce utworzono też Gimnazjum Mechaniczne, które, decyzją Centrum Ustawicznego Szkolnictwa Zawodowego w Olsztynie, w 1951 roku przekształcono w Zasadniczą Szkołę Metalową, a ze względu na duże zapotrzebowanie na wykwalifikowanych robotników, naukę skrócono do dwóch lat. Odbiło się to na jakości kształcenia, ponieważ było zbyt ogólne i powierzchowne. Przeciwko tej decyzji protestowali nauczyciele w całej Polsce i władze centralne przeprowadziły tzw. małą reformę szkolnictwa zawodowego. Efektem była zmiana nazwy Zasadniczej Szkoły Metalowej na Zasadniczą Szkołę Zawodową, a okres nauki wydłużono do trzech lat.
Jej dyrektorem został pan mgr Janusz Roman Chromiński. Wspominała go w swoich artykułach w lokalnej prasie pani Maria Rutkowska – Kupran, którą uczył języka polskiego na kursach dla nauczycieli repatriantów: „Pan Chromiński uśmiechał się , nie peszył mnie, a wręcz zachęcał do dyskusji. Opowiadał o swojej pracy przed wojną w Liceum Krzemienieckim. Jego wykładów słuchaliśmy z wielką uwagą i zainteresowaniem. Nie korzystał z notatek, mówił z pamięci. Sporo fragmentów z jego wykładów pamiętam do dziś.” Profesor Chromiński jeszcze w 1953 roku wierzył, że uda się utworzyć w Kętrzynie Liceum Warmińsko-Mazurskie. Zmieniali się też dyrektorzy szkoły. W 1948 r. został nim Józef Rogowski i pełnił tę funkcję przez rok. Kolejnym, w latach 1949-1950, był pan Maksymilian Grzywa. Mimo iż szkoła była typowo męska, w roku 1950 funkcję dyrektora powierzono pani Emilii Andrzejewskiej. Kierowała nią w latach 1950-1952.
Pan Eugeniusz Tokarzewski mówił o swojej nauczycielce i dyrektorce: Pani Andrzejewska wierzyła w możliwości młodzieży, zachęcała nas, abyśmy z uporem pokonywali przeszkody życiowe. W nie jednym przypadku prorocze były jej słowa: „Ku gwiazdom wzlecą, ale zawrócą, bo im wyżej tym mroczniej, chłodniej, ale będą i tacy, którzy się nie cofną w pół drogi”. Bardzo ją wspierał pan Władysław Gintowt, Sybirak, który był woźnym.
W pierwszych latach istnienia szkoły uczniami byli ludzie w różnym wieku i z różnych stron (repatrianci ze Lwowa, Wilna, ale też z centralnej Polski, Mazurzy, czy Niemcy, którzy zdecydowali się pozostać). Brakowało programów, podręczników i innych przyborów szkolnych, co jednak nie przeszkadzało uczniom, bo chcieli nadrobić stracony przez wojnę czas i ułożyć sobie życie.
W szkole przygotowywano przede wszystkim potrzebnych miastu fachowców. Uczono różnych przedmiotów ogólnych i zawodowych, np. arytmetyka handlowa, technika reklamy, maszynopisanie, j. rosyjski, j. angielski. Była też religia i liturgika (z lekcją pokazową w kościele). Uczyli tu księża: ks. dr Mazanek, ks. kan. Wacław Radziwon, ks. prałat Adam Szabunia. Były lekcje śpiewu, higieny i przedmiot zwany ”ćwiczenia cielesne” połączony z musztrą, podczas której śpiewano pieśni patriotyczne.
Szkoła zawodowa produkowała filtry okrętowe dla wszystkich stoczni okrętowych, morskich i rzecznych w Polsce. Pierwszym kierownikiem warsztatów był pan Jan Żukowski. Ślusarstwa uczył pan Kazimierz Żukowski, a kowalstwa pan Józef Szabłowski. Nauka odbywała się na sprzęcie i maszynach zdobytych ze zniszczonych zakładów pracy w Kętrzynie i okolicy.
Jednym z jej pierwszych absolwentów był pan Zbigniew Juszkiewicz (późniejszy kierownik Zakładu Szkoleniowo-Produkcyjnego w Kętrzynie przy Wojewódzkim Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w Olsztynie).
Pierwsze warsztaty mieściły się przy ulicy Sikorskiego (na terenie, gdzie dziś stoi budynek sklepu Pelcowizna), później przeniesiono je na ulicę Wojska Polskiego (obecnie budynki Gimnazjum nr 2), potem umiejscowiono w budynkach przy ulicy Asnyka 12. Tam też powstało trzyletnie Gimnazjum Mechaniczne i pierwsza klasa Liceum Rolniczo-Technicznego, którą przeniesiono do Karolewa w 1948 roku.
W latach 1952 – 1973 funkcję kierownika warsztatów szkolnych pełnił inż. Paweł Jocz. W latach pięćdziesiątych w warsztatach produkowano przecinarkę PM – 120.
Pod koniec lat pięćdziesiątych szkoła zaczęła się szybko rozwijać. Dyrektorem został pan Jan Mirynowicz. Był to pierwszy dyrektor mianowany. Do Kętrzyna przyjechał jako repatriant z Wileńszczyzny w październiku 1945r. W 1946 roku Jan Mirynowicz został inspektorem oświaty i wychowania. Funkcję tę pełnił do 1952 roku. W tym czasie powołał do życia 43 szkoły i 7 przedszkoli. Jako dyrektor szkoły organizował spotkania młodzieży z ciekawymi ludźmi m.in. Aliną i Czesławem Centkiewiczami, Melchiorem Wańkowiczem, Zofią Kossak – Szczucką.
W 1958 roku utworzono kierunek budowlany, w 1959 r. kierunek odzieżowy, a w 1960 roku powstała Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca.
W szkole od początku jej istnienia działało harcerstwo. W latach 60-tych prowadziła je pani Helena Raksimowicz. Drużyny przedstawiały swoje działania w licznych kronikach. Organizowano rajdy, biwaki, wycieczki, ogniska, wieczorki taneczne.
W roku 1963 rozpoczęło swą działalność 5–letnie Technikum Mechaniczne dzienne i wieczorowe, które po roku usamodzielniło się i do 1972 roku tworzyło odrębną jednostkę organizacyjną.
Dyrektorem Technikum Mechanicznego został inż. Edmund Plisko.
Przybył do Kętrzyna wraz z rodziną z Płocka. We wspomnieniach pani Bronisławy Rutkowskiej (nauczycielki matematyki w technikum mechanicznym) pozostał jako człowiek: młody, nadzwyczaj przystojny, bardzo pogodnego usposobienia. Energicznie wypełniał obowiązki. Młody dyrektor wniósł w życie szkoły radość, uśmiech i serdeczność. Pracownicy z chęcią uczestniczyli w uroczystościach szkolnych z okazji państwowych świąt, imienin, w uczniowskich imprezach organizowanych z pomocą Rady Rodziców. „We wspomnieniach nauczycieli pozostały też kłopoty wychowawcze, np. wyolbrzymiono grę uczniów w karty
na dworcu PKP, podczas oczekiwania na pociąg.”
Dyrektor Edmund Plisko słynął z organizacji wspaniałych wycieczek, m.in. z wycieczki do Warszawy.
Tradycją szkoły było też prowadzenie zapisów z życia uczniów i nauczycieli w formie kronik, niestety tylko nieliczne z nich przetrwały do współczesnych czasów.
Funkcję zastępcy dyrektora Technikum Mechanicznego pełniła pani dr Gabriela Jocz. Po odejściu dyrektora Plisko w 1968 roku, pani Gabriela Jocz kierowała Technikum Mechanicznym do 1972 roku.
Dyrektorem zasadniczej szkoły zawodowej do 1971 roku był pan Jan Mirynowicz, a jego zastępcą Zbigniew Klauze. W 1971 roku Jan Mirynowicz przeszedł na emeryturę, a dyrektorem został pan mgr inż. Józef Małysz. Jego zastępcami byli pani Jadwiga Walaszczyk i pan Bolesław Jakubcewicz.
10 maja 1972 roku wydano akt budowy szkoły przy ulicy Wojska Polskiego 12 i rozpoczęto realizację tej inwestycji.
1 września 1972 r. połączono w jeden organizm trzy jednostki:
– Zasadniczą Szkołę Zawodową z trzema profilami kształcenia (mechanicznym, odzieżowym i budowlanym) i Zasadniczą Szkołę Zawodową Dokształcającą,
– Technikum Mechaniczne z Wydziałem dla Pracujących,
– Ośrodek Dokształcania Zawodowego.
Utworzono z nich Zespół Szkół Zawodowych, który poszerzał swoje kierunki kształcenia, mając perspektywę funkcjonowania w nowo budowanych obiektach przy ulicy Wojska Polskiego.
Już we wrześniu 1972 roku zostały utworzone klasy 3–letniego Technikum Mechanicznego na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej.
Rok później do Zespołu Szkół Zawodowych wcielono klasy Technikum Odzieżowego dla Pracujących ZPO ,,Warmia”, które miały swoją dotychczasową siedzibę w Szkole Podstawowej nr 1.
Kierownikiem warsztatów mechanicznych został inż. Janusz Karczewski, a w 1974 roku funkcję tę przejął mgr inż. Bolesław Jakubcewicz.
Od września następnego roku zaczęto przygotowywać wysoko wykwalifikowanych robotników w klasach Liceum Zawodowego i powołano Wojewódzki Ośrodek Dokształcania Zawodowego. Ośrodek ten został w 1982 roku przeniesiony do Olsztyna.
We wrześniu 1975 roku z klas budowlanych utworzono nowy Zespół Szkół Zawodowych przy Kętrzyńskim Przedsiębiorstwie Budowlanym, natomiast klasy wielozawodowe i handlowo – spożywcze przeniesiono do Zespołu Szkół Ekonomiczno – Spożywczych w Kętrzynie.
Rozwój kształcenia w Liceum Zawodowym spowodował zaprzestanie naboru uczniów do 5–letniego technikum mechanicznego.
Przełomowym momentem w funkcjonowaniu Zespołu Szkół Zawodowych był październik 1975 roku. Zostały wówczas oddane do użytku nowe budynki przy ulicy Wojska Polskiego 12.
Mieściły się w nim: 22 sale lekcyjne, izba tradycji, biblioteka, sala gimnastyczna, świetlica, harcówka i pomieszczenia biurowe. Był to kompleks złożony ze szkoły, internatu i warsztatów. Moment ten wspominają z wielkimi emocjami uczniowie, którzy rozpoczęli swoją edukację we wrześniu 1975 roku. Jednym z nich był pan Eugeniusz Kuczkowski. Wspomina jak z kolegami z klasy przenosili meble i pomoce dydaktyczne z budynków przy ulicy Asnyka do budynków przy ulicy Wojska Polskiego 12 i sprzątali je.
Od 1976 roku (biuletyn z 1984 r.) bywało w jednym roku szkolnym nawet 56 klas zawodowych, techników i liceum, w których kształciła się młodzież w zawodach mechanicznych, elektromechanicznych i odzieżowych. Istniały też klasy dla dorosłych. Zespół rozwijał się, zmieniał kierunki kształcenia dostosowując je do reformy szkolnictwa
i sytuacji w kraju.
1 września 1977 roku powstały też klasy odzieżowe oraz Mechaniczna Szkoła Przysposabiająca do Zawodu. Wznowiono także kształcenie młodzieży w 5-letnim technikum o specjalności elektromechanik. Od 1 września 1979 roku zaczęło funkcjonować dzienne Technikum Odzieżowe na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej.
30 stycznia 1976 roku odbyła się bardzo ważna w historii szkoły uroczystość nadania Zespołowi Szkół Zawodowych imienia Marii Curie-Skłodowskiej. Wówczas Zespół tworzyły następujące szkoły:
Zasadnicza Szkoła Zawodowa – Dział Mechaniczny 338 uczniów.
Zasadnicza Szkoła Zawodowa – Dział Odzieżowy 310 uczniów.
Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla Młodocianych Pracujących 332 uczniów.
Szkoła Przysposabiająca do Zawodu kl. VII i VIII 37 uczniów.
Policealne Studium Zawodowe 72 uczniów.
Technikum Odzieżowe 4-letnie 32 uczniów.
Technikum Mechaniczne 3-letnie 108 uczniów.
Technikum Odzieżowe na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej 3-letnie 90 uczniów.
Liceum zawodowe 174 uczniów.
Technikum Mechaniczne dla Pracujących 237 uczniów.
Technikum Odzieżowe dla Pracujących 106 uczniów.
Technikum Odzieżowe Wydział Zaoczny 18 uczniów.
Wojewódzki Ośrodek Dokształcania Zawodowego 480 uczniów.
Razem: 2419
Klas: 56

Ilość uczniów kształconych w jednym roku szkolnym świadczy o wielkości szkoły, a zawody, których młodzież się uczyła, i inne jej działania, świadczą o roli i miejscu , jakie zajmowała w społeczności miasta i powiatu.(W 1983r. Ludność – 27 263; zatrudnionych – 11 107 osób). Kadrę nauczycielską, złożoną z 97 osób, stanowili nauczyciele o wysokich kwalifikacjach zawodowych. (np. w 1984r.: 52 nauczycieli posiadało wykształcenie wyższe i uczyli przedmiotów teoretycznych ogólnych i zawodowych; 22 ukończyło studium nauczycielskie [odpow. licencjatu], a 20 miało wykształcenie średnie. Uczyli oni praktycznej nauki zawodu i pracowali w internacie; 4 – uzupełniało wykształcenie wyższe na studiach zaocznych).
Młodzież uczyła się w dwóch budynkach szkolnych, także przy ul. Asnyka , w których znajdowało się 6 izb lekcyjnych, świetlica, 7 pracowni warsztatów działu odzieżowego ze stanowiskami pracy oraz magazyn materiałów i wyrobów odzieżowych. Praktyczna nauka zawodu odbywała się w warsztatach mechanicznych i odzieżowych oraz w 11 zakładach pracy, takich jak PKS, WSTW, PB-Rol, a także, posiadających specjalne uprawnienia, sklepach, zakładach fryzjerskich, samochodowych czy innych na terenie miasta.
Kształcono młodzież w następujących specjalnościach; krawiec odzieży damskiej ciężkiej, lekkiej, dziecięcej, mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych, tokarz, elektromechanik, kierowca-mechanik, mechanik maszyn rolniczych, ślusarz-spawacz, mechanik budowy i naprawy maszyn, eksploatacja i naprawa maszyn, eksploatacja i naprawa pojazdów samochodowych, maszyny i urządzenia budowlane.
W szkole zatrudniano 18 pracowników administracyjnych oraz 34 obsługowych.
Większość młodzieży przyjeżdżała do Kętrzyna z całego powiatu, ale też
z Białegostoku, okolic Lublina czy Mazowsza. 42% stanowili uczniowie dojeżdżający, 3% uczniów mieszkało na stancji, 33% u rodziców, a 22% z nich zamieszkało w szkolnej bursie (informacja z Biuletynu 1984/85r.).
Budynek bursy posiadał: 97 sal sypialnych 4-osobowych, 15 pokoi do nauki własnej, świetlicę, 8 łazienek z WC, stołówkę z zapleczem żywieniowym oraz gabinet lekarski i stomatologiczny. Wielu uczniom bursa musiała zastępować rodzinny dom. Wspomagała i uzupełniała pracę szkoły. W bursie panowała atmosfera sprzyjająca rozwojowi
i przygotowaniu młodzieży do życia w społeczeństwie. Placówką kierowali m.in. Tadeusz Świdziński, Zofia Krynicka, Zofia Olejnik, Anna Kisielewska, Jan Mickiewicz.
O wszechstronny rozwój młodzieży dbali wychowawcy. Uczniowie mogli uczestniczyć w zajęciach muzycznych, sportowych, manualnych. Dużą popularnością cieszył się radiowęzeł. Jedno piętro bursy zamieszkiwali uczniowie Liceum Ogólnokształcącego im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie. Uczniowie integrowali się, nawiązywały się przyjaźnie, a nawet miłości. Na bazę lokalną szkoły składały się też nowe budynki szkolnych warsztatów. Pracę w nich organizował mgr inż. Bolesław Jakubcewicz. Jak na ówczesne warunki były one bardzo nowoczesne. W ciągu roku warsztaty produkowały 150 przecinarek PM-120 i były jedynym producentem tego produktu w kraju.
Oprócz kształcenia ogólnego, zawodowego nauczyciele dbali o rozwój kulturalny młodzieży, a także o jej dożywianie. W okresie jesienno-zimowym chętni (szczególnie dojeżdżający uczniowie) mogli wypić kubek gorącego mleka i zjeść z apetytem bułkę.
Szkoła szczyciła się pięćdziesięcioosobową orkiestrą dętą, która powstała z inicjatywy dyrektora Józefa Małysza. Była pięknie umundurowana, a znaczną jej część stanowiły dziewczęta. Uświetniała uroczystości szkolne i publiczne, brała udział w licznych przeglądach. Dawała swoim członkom możliwość wykorzystania zdolności muzycznych
i przynosiła chlubę szkole.
Działały też zespoły muzyczne oraz chór pod opieką pani Ruty Małysz.
Bardzo widoczne w życiu szkoły było też harcerstwo. Pomysłodawcą utworzenia ośrodka ZHP „Mazury” był Jan Biłat, a potem komendę objęła Ewa Grusiecka.
W skład ośrodka wchodziły szczepy harcerskie, które swoje nazwy wzięły od plemion pruskich, dawniej zamieszkujących te tereny. Były to: Barcja – pod opieką Haliny Stackiewicz; Sudowia – pod kierunkiem Bronisławy Luścienko oraz Nadrowia, którą zajmował się Marian Szałecki.
Każdy szczep miał swój sztandar (wyszywany złotymi i srebrnymi nićmi) ufundowany przez Radę Rodziców i zakłady: „Warmia” i „Farel”. Młodzież sama, przy pomocy warsztatów szkolnych, wyremontowała pomieszczenie na Harcówkę, która służyła jej na spotkania, zajęcia muzyczne, plastyczne i inne. Organizowane były liczne wycieczki i rajdy. Obozy letnie i zimowiska harcerze spędzali w Bieszczadach.” (w oparciu o art. E. Grusieckiej).
Dzieje biblioteki Zespołu Szkół im. Marii Curie – Skłodowskiej w Kętrzynie ściśle wiążą się z historią tej szkoły. Biblioteka szkolna powstała w wyniku połączenia księgozbiorów bibliotek dwóch szkół: Zasadniczej Szkoły Zawodowej i Technikum Mechanicznego.
1 września 1972 roku po połączeniu w jeden organizm Zasadniczej Szkoły Zawodowej i Zasadniczej Szkoły Zawodowej Dokształcającej z Technikum Mechanicznym – Wydziałem dla Pracujących i Ośrodkiem Dokształcania Zawodowego, połączono w jedną dużą bibliotekę szkolną – dwie biblioteki. Pierwszą bibliotekarką ZSZ w Kętrzynie była pani Regina Zawadzka. Wiele lat pracowała w bibliotece pani Zofia Olejnik. Od roku szkolnego 1982/83 pracowały w bibliotece panie – Jolanta Bednarek i Jolanta Szurpicka. Obecnie funkcję bibliotekarza szkoły pełni pani Magdalena Smólnik. Biblioteka znajduje się na parterze w dwóch dużych, połączonych ze sobą pomieszczeniach; w jednym mieści się wypożyczalnia i czytelnia, w drugim główny księgozbiór. W roku szkolnym 1992/93 rozpoczęto komputeryzację biblioteki. Obecnie biblioteka stanowi miejsce przyjazne uczniom nie tylko ze względu na wypożyczanie książek, ale też na wielość inicjatyw kulturalnych.
Zespół przez lata wypracował różne formy pracy dydaktyczno-wychowawczej
i tradycje szkoły – czytamy w „Biuletynie z 1984r.np.: przyjęcie pierwszoklasistów; konkurs wiedzy o M. Curie Skłodowskiej dla uczniów klas pierwszych; ostatni dzwonek dla uczniów kończących szkołę czy wybór 10 najlepszych uczniów w różnych typach szkół i wpisywanie ich nazwisk do „Złotej księgi”. Uczniowie brali też aktywny udział w zajęciach pozalekcyjnych, dzięki czemu mogli uczestniczyć w licznych konkursach i olimpiadach, np. ”Turnieju Młodych Mistrzów Techniki”, konkursie: ”Czy znasz prawo wynalazcze”, czy „Olimpiadzie Technicznej”.
W latach istnienia w powiecie kętrzyńskim PGR-ów, szczególnie , gdy działał tzw. „Agrokompleks”, młodzież szkolna brała udział w wykopkach. Przez kilka dni we wrześniu i październiku wszystkie klasy (pod opieką wychowawców) pracowały zbierając ziemniaki i buraki cukrowe w miejscowościach np.: Barciany, Rodele, Bałowo czy Brzeźnica, która znajdowała się blisko granicy z ZSRR. (Zdarzyło się, że kilku uczniów tego nie zauważyło. Skończyło się przywiezieniem ich przez żołnierzy WOP, ale mogło być inaczej.) Zarobione pieniądze przeznaczane były na wycieczki, też zagraniczne (np. Węgry, NRD i inne)
W 1977 roku w Zespole Szkół Zawodowych im. Marii Curie Skłodowskiej utworzono Policealne Studium Zawodowe. W latach siedemdziesiątych istniało zaoczne Średnie Studium Zawodowe przeznaczone dla wykwalifikowanych pracowników „Warmii” i „Farela”, którzy nie mieli jednak pełnego wykształcenia średniego. Ludzie ci otrzymywali świadectwo ukończenia szkoły średniej, a nawet mogli zdawać maturę. W 1978 roku (po dwóch latach przerwy) odtworzono 5-letnie technikum o specjalności elektromechanik.
W tym też roku szkole nadano odznaczenie sztandaru szkoły Złotą Odznaką Zasłużonych dla Warmii i Mazur. W 1980 roku Zespół Szkół Zawodowych otrzymał miano Szkoły Grunwaldu.
W 1980 roku funkcję kierownika warsztatów szkolnych objął mgr Stanisław Śladowski. Warsztaty miały wówczas najnowocześniejszą bazę lokalową i maszynową w województwie olsztyńskim. Za udział w strajku nauczycieli kierownik mgr Stanisław Śladowski po wprowadzeniu stanu wojennego został usunięty z tej funkcji. Zastąpił go od 1 stycznia 1982 roku pan mgr Andrzej Puzynkiewicz. Przez następne lata warsztaty specjalizowały się w podnoszeniu jakości i wielkości produkcji.
Od 1 IX 1997 roku likwidowano klasy zawodowe i tworzono klasy liceum o różnych specjalnościach i kierunkach.
1 września 1997 roku w Zespole Szkół Zawodowych powstało II Liceum Ogólnokształcące na bazie szkoły podstawowej. Stało się tak dzięki staraniom ówczesnej dyrekcji: pana Józefa Łozowskiego i pani Zofii Puciato. Był to bardzo ważny moment
w historii szkoły.
7 października 1997 roku Zespół Szkół Zawodowych w Kętrzynie zmienił nazwę na Zespół Szkół im. Marii Curie Skłodowskiej.
W roku 1997 kierownikiem warsztatów szkolnych został Mirosław Romaniuk. W tym też roku warsztaty otrzymały certyfikat na znak bezpieczeństwa “B”. Rozpoczęła się komputeryzacja biura technicznego, by usprawnić proces szkoleniowo – produkcyjny. Zespół Szkół nawiązał ścisłą współpracę z zakładem PHILIPS. Współpraca ta zaowocowała unowocześnieniem procesu produkcyjnego, a nauczyciele i uczniowie stworzyli wraz z pracownikami firmy PHILIPS linię technologiczną do wytwarzania nowoczesnych lamp oświetleniowych.
Warsztaty odzieżowe nawiązały współpracę z firmą MTI-FURNINOVA przy produkcji tapicerowanych elementów mebli wypoczynkowych. Działania te zostały przerwane, ze względu na brak zainteresowania młodzieży kształceniem zawodowym (spowodowany reformą systemu oświaty).
Natomiast nastąpił rozkwit szkolnictwa ogólnokształcącego. 1 września 2002 roku utworzono Liceum Ogólnokształcące Nr 2 na bazie szkoły ponadgimnazjalnej.
1 września 2003 roku zlikwidowano bursę międzyszkolną przy Zespole Szkół im. Marii Curie Skłodowskiej w Kętrzynie.
21 marca 2004 roku Rada Rodziców wręczyła nowej szkole sztandar. Stało się to podczas corocznego święta szkoły.
28 kwietnia 2004 roku podjęto decyzję o wygaszaniu Technikum Mechanicznego i Technikum Odzieżowego. 3 lutego podjęto decyzję, a 22 lipca tegoż roku, warsztaty szkolne zostały przekazane w stały zarząd Centrum Kształcenia Praktycznego.
1 marca 2004 roku dyrektorem szkoły została pani mgr Irena Krystyna Hadziewicz i pełni tę funkcję do dziś. Jej głównym celem był i jest rozwój kierunków kształcenia zgodny z potrzebami rynku pracy. Powstały nowe kierunki, które bardzo zainteresowały młodzież szkół ponadgimnazjalnych. Obecnie jest to największa szkoła ponadgimnazjalna w powiecie.
Szkoła, której święto dziś obchodzimy, istnieje już 70 lat. Wykształciła tysiące absolwentów o bardzo wysokich kwalifikacjach. Większość z nich pracuje w firmach na terenie powiatu kętrzyńskiego. Część z nich zajmuje wysokie stanowiska. Stało się tak dzięki zapałowi, wytrwałości i pracy nauczycieli.
Obecnie Zespół tworzą klasy technikum i liceum ogólnokształcącego. Młodzież uczy się w zawodach: technika elektryka, technika informatyka, technika analityka i technika ekonomisty. Od wielu lat wielką popularnością cieszy się technikum informatyczne. Uczniowie zdobywają kolejne kwalifikacje w wybranych specjalnościach zgodne z wymogami Unii Europejskiej.
W 2015 roku z inicjatywy pani dyrektor Ireny Hadziewicz i pani Urszuli Baranieckiej utworzono klasę mundurową liceum ogólnokształcącego. Stało się to dzięki temu, że pani Urszula Baraniecka wraz z zespołem nauczycieli napisała innowację pedagogiczną utworzenia klasy mundurowej a dyrekcja nawiązała współpracę z Ministerstwem Obrony Narodowej oraz 15. Giżycką Brygadą Zmechanizowaną i Wojskową Akademią Techniczną. Chętnych do tej klasy nie brakowało. Uczniowie otrzymali mundury i biorą udział w specjalistycznych szkoleniach. Opiekę nad klasami mundurowymi sprawuje pan pułkownik Wiesław Adamczyk. Uczniowie korzystają ze strzelnicy, szkoleń na poligonach.
Ciekawą propozycją dla uczniów są również klasy liceum ogólnokształcącego z rozszerzonym nauczaniem w zakresie przedmiotów humanistycznych (języka polskiego, historii, wiedzy o kulturze, wiedzy o społeczeństwie), matematyki, fizyki, chemii, biologii, geografii, języków obcych. Uczniowie po pierwszej klasie dokonują wyboru rozszerzeń.
Nauczyciele przygotowują młodzież do egzaminów maturalnych i zawodowych, czego wynikiem jest wysoka zdawalność tych egzaminów.
Szkoła posiada dobrze wyposażone pracownie komputerowe, pracownię chemiczną, salę gimnastyczną, boisko sportowe.
Uczniowie mogą brać udział w konkursach i olimpiadach przedmiotowych, poszerzać swoją wiedzę na zajęciach dodatkowych po lekcjach. Mają też możliwość angażowania się w życie szkoły poprzez udział w pracach Samorządu Uczniowskiego, zajęcia sportowe, informatyczne, zajęcia kół teatralnego i fotograficznego, realizację projektów unijnych i inne. Wyjeżdżają na konkursy, wycieczki, rajdy, spływy kajakowe.
Corocznie organizowane są m.in.: otrzęsiny klas pierwszych, Dzień Edukacji Narodowej, Koncert Pieśni Patriotycznych, przysięga uczniów klasy pierwszej mundurowej, Kawiarenka Mikołajkowa, Gala Wydarzeń Szkolnych, Wigilia, Rekolekcje Wielkopostne, Dzień Otwarty, Turniej Lecha Skolimowskiego, Konkurs Ortograficzny.
Obecnie w Zespole uczy się 544 uczniów i pracuje 53 nauczycieli oraz 8 pracowników obsługi i administracji.
Szkoła wpisała się w społeczność lokalną i stanowi jej integralną część.
W uroczystościach szkolnych biorą udział mieszkańcy całego powiatu kętrzyńskiego. Zadaniem szkoły jest nie tylko edukacja, ale wychowanie młodych ludzi na dobrych obywateli, wrażliwych na krzywdę drugiego człowieka, twórczych, rozwijających swoje pasje, zainteresowania, spełniających swoje marzenia.
Młode pokolenie czerpie inspiracje z tradycji, historii szkoły. Bardzo często uczniami szkoły stają się dzieci, wnukowie absolwentów tej placówki, a nauczyciele wspominają,
że uczyli ich rodziców, rodzeństwo. Spotkanie po latach w murach szkoły staje się możliwością do wspomnień, refleksji absolwentom a obecnych uczniów uczy szacunku do przeszłości, tradycji i uświadamia, jak ważne są takie uroczystości.